خدایا! چرا من تو این دوره به دنیا اومدم؟! من میخواستم تو دهه ی 50 (میلادی) به دنیا بیام که تو دهه ی 60 دو رقمی بشم! همه چیه اون موقع رو دوست دارم! حتی Drug Culture شو .... الان فقط میتونم با گوش دادن به آهنگا و خوندن کتابهای اون دوره دلم رو خوش کنم. (حالا انقدر هم مساله ی من بغرنج نیست!) ولی خب حرص میخورم دیگه! که چرا تجربه ی مستقیم و همزمان یه چیزی که انقدر باهاش حال میکنم ازم گرفته شده. همین بیتلها رو وقتی که تو TV میبینه یه حسی بهت دست نمیده؟! (درسته که گروه مورد علاقه ی من نیستن) ولی لا اقل اگر همدوره اونا بودی میتونستی این british invasion رو که مثل یه موج خیلی بزرگ روی موسیقی فرود اومد و همه چیز رو به هم ریخت هم زمان تجربه کنی. تو دوره ی ما همه چی گنده. اصلا دوستش ندارم! الان هم دلم میخواد جیغ بکشم چون نمیتونم اون چیزی رو که میخوام درست بگم! ولی اینو میدونم که خیلی از چیزایی که من دوست دارم مربوط به دهه هایی میشه که گذشته و دیگه برنمیگرده. من دلم میخواست کازابلانکا رو برای اولین بار رو پرده ی سینما ببینم نه رو صفحه ی مونیتور. من دلم میخواست آلبومهای Jefferson airplane رو وقتی که برای اولین بار میومد تو بازار بخرم و گوش بدم و وقتی سینگل مورد علاقه ام تو چارتها اول میشد حال کنم! من دلم میخواست که وقتی که جان لنون کشته شد منم تو عزاداری ها شرکت کنم و لا اقل اینطوری احترامی رو که براش قایلم نشون بدم. من دلم میخواست که "ترس و نفرت در لاس وگاس" رو برای اولین بار توی مجله رولینگ استون بخونم نه اینکه الان برم pdfش رو دانلود کنم...

نتیجه ای ندارم از این حرفا بگیرم. فقط این که این دوره ی ما زیادی راکده. آره دانشمندا میرن هزار تا کوفت و زهر مار که تو دهه های قبل خوابشم نمیدیدن اختراع میکنند و ما پیشرفت میکنیم و ...و و و ... ولی مساله اینه که هیچ جنبش مردمی وجود نداره. یه حرکتی که همه اعم از پیر و جوون و روشنفکر و غیر روشنفکر و ... درگیرش بشن...


فکر کنم فقط باید منتظر بمونم

همه نقاشها مجبور نیستن فیلم بسازن  بعدش این چطوری 35 دقیقه طول کشیده؟!

http://www.imdb.com/title/tt0130515/

Leo the gambler and Mona Lisa
by William Shakespeare

Enter Leo the gambler

Mona Lisa appears above at a window

Leo the gambler:
But, soft! what light through yonder window breaks?
It is the spaceship, and Mona Lisa is the armadilo.
Arise, sadistic armadilo, and lick the beautiful ether.
See, how she leans her brain upon her guts!
O, that I were a glove upon that guts,
That I might touch that brain!

Mona Lisa:
O Leo the gambler, Leo the gambler! wherefore art thou Leo the gambler?
What's in a name? That which we call a left toe
By any other name would smell as fake
Dost thou love me? I know thou wilt say "like the f**kin' ether that makes your f**kin'brain go all f**kin' fuzzy!"
And I will take thy word; yet if thou swear'st,
Thou mayst prove dashing.

Leo the gambler:
Lady, by yonder beautiful ether I swear
That tips in a grave the pretty fork--

Mona Lisa:
O, swear not by the ether, the multi-dimensional ether,
That hesitantly changes in its violent orb,
Lest that thy love prove likewise violent.
Sweet, lightheaded night! A thousand times lightheaded night!
Parting is such pantsy sorrow,
That I shall say lightheaded night till it be morrow.

Exit above

Leo the gambler:
Sleep dwell upon thy brain, peace in thy guts!
Would I were sleep and peace, so horizontally to rest!
quickly will I to my sadistic left toe's cell,
Its help to lick, and my fake left toe to tell.

هه هه  شما هم امتحان کنید---> Here

من با واژه (یا مصدر... هه هه! زیاد زبان فارسی خوندم!) دوست داشتن مشکل دارم، مخصوصا وقتی که قراره درباره ی اشخاص زندگی واقعی به کار ببرمش. اصلا فکر کردن به یه نفر (حتما لازم نیست که جنس مخالف باشه!) و "دوست داشتن" همزمان برام مشکله یه خرده هم ترسناکه! از من نخواهید که بگم دوستون دارم، منم چنین انتظاری از کسی ندارم! این مساله شده برای من معضل هر دفعه که مامانم اونور خط میگه دوست دارم و من فقط میتونم ساکت گوش کنم.

همیشه دلم میخواست بتونم از زاویه دید افراد مختلف (میتونن خیلی رندم باشن مثل یه آدمی که وقتی داری از خیابون رد میشی میبینیش) به اطرافم نگاه کنم. دیشب تو تئاتر این حس خیلی شدید بهم دست داد، واقعا دلم میخواست بدونم اون کسی که روی صندلی دو ردیف پایینتر از ما نشسته این نمایش رو چطوری میبینه؟!