آدم ها از همه تان معذرت میخواهم. به خاطر حرف نزدن، به خاطر ساکت بودن، به خاطر گوشه گیر بودن، به خاطر قایم شدن لای جمعیت و منتظر این ماندن که یکی تان توجه کند به دختری که گوشه ای نشسته و فقط نگاه می کند. نمی دانم چرا منتظرم بیایید دنبال نگفته هایم. معذرت میخواهم که زندگی ام آنقدر کسل کننده و کند است که اگر بعد یک ماه هم از من بپرسید چه خبر هنوز هم جواب "سلامتی" را میشنوید. ببخشید که نمیتوانم بنشینم و برای شما از آخر هفته ی خوشی که داشتم حرف بزنم، از اینجا و آنجا رفتنم حرف بزنم، از مسافرت، از فلان پارتی، از فلان آدم، از فلان چیز. ببخشید آدم ها که من حرفهایم درباره ی آخرین فیلمی که دیدم یا آهنگی ست که به تازگی شنیدم. آنقدری دراما در زندگی ام دارم که برای شما ساعت ها صحبت کنم ولی نمیخواهم. آیا به شما ربط دارد؟ ندارد دیگر. ولی دلم میگیرد وقتی که من را دور میندازید. به همین راحتی. انگاری محکومم به حرف زدن یا رانده شدن از همه آدم ها. معذرت میخواهم برای نداشتن حرف های "مهم". معذرت میخواهم که از همه ی شما که باعث میشوید احساس "کمتر بودن" داشته باشم، انتظار معذرت خواهی دارم.

به خاطر پول نیست که فاحشه ی 40 ساله فاحشگی میکند. میخواهد مطمئن باشد که هنوز هم مردها برای تجربه ی 20 و اندی ساله اش بیشتر از بدن جذاب و پوست برفی تازه کارها پول میدهند.

ساکنان گاتهام سیتی میدانستند که اگر در ساعت مشخصی از شب قدم به خیابان بگذارند یا حتی نگاهی از کنار پرده های اتاق به خیابان بیندازند جوکر را میبینند که با لبخندی بر لب در خیابان قدم میزند، لبخندی که بر اساس توصیف آدمهای معمولی گاتهام سیتی که سعی میکردند خود را روشنفکر نشان بدهند "نوعی گروتسک در اون موج میزد." کسی دل خوشی از لبخندهای جوکر نداشت، گاهی وقتها حتی باعث میشد ناخودآگاه پالتوهایشان را محکم تر دور خود بپیچند و با قدم های تندتر به حرکت ادامه بدهند. اما کسی فکر نمیکرد به این زودی لبخند روی لبهای جوکر خشک شود...

استلا!




فقط حیف که چهل سالت نبود...