133
پنیک کرده ام به قول ب. فکر میکنم به دیشب. به حرف هایی که زدم و شنیدم. ب به من گفت که سهل الوصول نباشم. فکر کردم که در همه ی روابطم من slave بوده ام و بقیه master. من دوست خوبی نیستم ولی دوست بدی هم نیستم. من قضاوت نمی کنم یا اگر می کنم به زبون نمیارم. تو ذوق بقیه نمیزنم راجع به آدمهایشان. با آدم هایی که نمی خواهم معاشرت می کنم برای این که نمیخواهم دیگران زهر مارشان شود. سعی می کنم دیگران نفهمند که خسته می شوم از دیدن بعضی ها. خودم را کنار نمی کشم. گاهی فکر میکنم که این آدم ها برایشان مشتبه شده که عاشق چشم و ابروشان هستم یا چی...؟ نه نیستم. مدتی ست برای حفظ دوستی ها تلاش می کنم. نمی ذارم خیلی از بندها، تارها شاید پاره شوند و بقیه قدر نمی دانند. البته چرا باید بدانند؟ چرا من باید the insecure one در رابطه ها باشم؟ آدم ها می روند و می آیند. چه اهمیتی دارد که بروند و دیگر نیایند؟
غمگین بشوم کمی شاید. بعضی هاشان مهم اند برایم. ولی یک طرفه بودن چیز خوبی نیست. یک طرفه بودن هر رابطه ای. چرا من باید برای دیدن تو بیایم و نه تو برای من؟
رابطه ها عادلانه نیستند. آدم هایی که می خواهی شان همیشه تو را نمی خواهند.
به قول نوشای سال بلوا چه اهمیتی دارد؟