150

دنیای من گاهی وقتها انقدر کوچک می شه که همه ش اندازه ی یه نفر جا داره و هی خودم را فحش میدم سر این اخلاق گندم. نمیدونم چرا نمیتونم به آدم هایی که دوستم دارند اترکت بشم و صرفا دنبال آنهاییم که محلم نمیذارند یا وجودم هیچ فرق مثبت و منفی ای در زندگی شان ندارد. برایان فری اینجا میخونه، احتمالن کاور یکی از دو واپ های دهه ی 50. میزنم که بیاد از اول و غرق میشم تو لیریکس خیلی ساده ی ماجرا. همذات پنداری میکنم عین چی. دو هفته گذشت از آخرین باری که دیدمش و چه دیداری. 3 ساعت بودن در بغل سین و عشق بازی با لب ها و دست ها. پوزخند میزنم به واینیل "زاپا"یی که بر و بر اون روبهرو به من نگاه میکنه با کارتی که نوت توش هنوز نوشته نشده. نمی دونم که بهش کادوش رو بدم یا نه. فکر نمیکنم فرقی به حالش بکنه به جز یک خوشحالی لحظه ای. عمرا بفهمد حس من رو هنگام خریدنش که چقدر قیافه ی ذوق زده اش رو تصور کردم و برای خودم نیشم باز شد.

لحظه به لحظه ی اون سه ساعت در مغزم ثبت شده با یه عالمه تصویر که هنوز هم دلم رو هری سر میده پایین. کاش فقط یک کم دوستم داشت.

149

بعضی از آدم ها هستند که با آهنگ ها برایت تعریف میشوند و بعضی از آهنگ ها با آدم ها. دیروز داشتم "when the levee breaks" گوش میکردم و دیدم اصلن نمیشود حتی تصویرم رو عوض کنم. تصویرم سین بود با موهای بلند و لپهای کشیدنی و لبخندی که به ندرت میومد و پشت سیبیل قایم بود. جریان داشت، به کل اینکه من گفتم led zeppelin IV گوش بدیم و سین غرغر کرد که نه پلکان معروف خیلی طولانیست و منم battle of evermore میخواستم. آخر سر من بردم و آلبوم پلی شد و رسید به levee. الف خواست قبل شروع ترک رو عوض کنه و این صحنه است که یادم نمیره که سین یادش بود که من levee میخواستم و با همون لحن خاص خودش گفت اِوا تو که اونطوری leveeت رو گوش نمیدی و از همون لبخندها زد و به الف گفت که صبر کند تا آهنگ تمام شود. مسخره است که به این سادگی یک آهنگ مال یکی بشود ولی این آهنگ به همین راحتی مال سین شد و 1980 و خرده ای هم تو آیپادم پلی کانت خورد. اینجا بود که با خودم گفتم I'm screwed. آخر آدمی که برای من آهنگ شود یادم نمی رود. 2000 بار تصویر یک لبخند سیبیلوست که حک شده وسط مغزم و دلم هی برایش تنگ میشود و بعد هم که ببینمش به روی خودم مجبورم نیارم که دلتنگم و چقدر دلم از آن لبخندهای سیبیلو میخواد و اصلن چقدر جایش را در دلم باز کرده.

148

تکراری شده نوشتن درباره ی روابط. نه؟ آدم ها انقدر تک بعدی نیستند. ولی بلاگ شده جایی برای غر زدن به شخصه برای من. حرفهایی از سر ناراحتی که نمیشه برای دوستانی که از وجود اینجا هم حتی خبر ندارند گفت. بالاخره تموم شدیم "ما". اون شد "اون" منم شدم "من". انگاری که طلاق گرفتیم یهویی و دوست ها هم که بچه های فرضی قضیه باشند شدند مال اون. شاید ماهی یک بار آخر هفته ای مال من باشند. اون هم نه مال خود خودم. مجبورم باز با اون شیرشون کنم. متنفرم از این ایزوله بودن. قضاوت آدم ها اذیتم میکنه. من هم به همون اندازه ی "اون" ناراحتم. چرا فقط اون ساپورت میشه؟ چرا من باید بشینم یه گوشه و فقط نگاه کنم و ادای آدم های کول انتلکتوال رو دربیارم...؟ نه من خوب نیستم. تنهام من. کاش که یه کدوم از همون دوستها به من هم میگفتند همه چی درست میشه. همین هفته ی پیش یک جایی همه جمع بودیم، بساط عیش برقرار بود و همه غیرطبیعی خوشحال بودند. یه جور خوبی همه و "اون" گوگولی بودند و باز من یک گوشه. و اصلا کسی توجه نمیکرد که من یک ربع به یک ربع غیب میشدم توی اتاق و نفسم بالا نمیومد از استرس و به حالت مسخره ای یاد این پنیک اتک های توی فیلم ها میفتادم که تو یه پیپربگ فوت میکنند و بعد میومدم و یه ربع به همه لبخند میزدم تا باز تموم بشم و ... سیکلی که ادامه داشت تا آخر شب.

دوز خاله زنکی قضیه بالاس.. ولی از این میسوزی که یک زمانی اول این آدم ها دوست "تو" بودند و بعد شدند دوست "اون"...

147

خب بعد مدت ها بالاخره دیدمش. کسی که میگفتم احتمالا یکی از بهترین دوستهامه. دیدی وقتهایی که یک چیزی غلطه حس میکنی؟ همه چی درسته ها تصویر رو که نگاه کنی. 5 نفری دور میزیم سیگار میکشیم می خندیم. نیشمون بازه مثلن. اصلن یک تصویر قشنگ دوستانه با کلی حس خوبیم. ولی خودمون میدونیم که موقع حرف زدن چشم تو چشم نمیشیم. هم رو خطاب نمیکنیم. یاد شب های خاله زنکی می افتم که می رفتیم با یک عالمه سیگار تو بالکن و میشستیم دود کردن و خواهر و ننه ی زمین و زمان رو میکشیدیم جلوی چششون و هرهر میخندیدیم و میدونستیم که کار چیپیه ولی guilty pleasure بود. دلم تنگ شد برای اینکه زنگ میزدی و غر ذکور رو به من میزدی در حالی که الان هی اسمس بازی میکنی و با اینکه من می دونم جریان از چه قراره به من هیچی نمیگی. جای خالیها حس میشود. جو برای من یک خرده سنگینه. حال و حوصله ی تظاهر به خوشحالی ندارم ولی مجبورم. بقیه که نمیدونن چی شده. چرا عیش بقیه رو خراب کنم؟

146

باید به دوستی هایی که خیلی سریع شروع می شوند شک کرد.

145

Lying on bed partially high and definitely drunk, they're about to shag right next to my room. makes me wanna laugh since no images of the same nature with the same guy evokes any feelinsgs in me.

weird...

144

دیدی وقتهایی که گشادی غلبه میکند تو خودت رو میسپاری به دست گردش ها و دور همی ها و به کل همه چیز رو پاک میکنی و میگذاری که هر جا قراره این گشادی تو رو با خودش ببره؟ این یک هفته استرس داشتم خیلی. به اون نقطه رسیده بودم که دیگه خوش نمیگذشت. استرس کارهای نکرده و نیمه کاره نمیگذاشت. حالم بد می شد از همه چیز. خسته شده بودم از این همه وابستگی حالم به حال دوستان. سعی کردم جمعش کنم. آخرین بار دو سال و نیم پیش به این وضعیت رسیدم شاید هم بیشتر ولی میدونم که جمع کردنش شش ماه طول کشید. من قول دادم که خوب باشم که کارهام رو بکنم. ولی قول من به شخص ثالث به چه دردی میخوره آخه؟ آخرش کار کار خودمه و هر گلی زدم به سر خودم زدم و بلا بلا.

دلم تنگ شده برای یک دوست بدون شرط. میتونم بشینم پنج ساعت زبان بخونم تو خونه و ول بگردم یا سریال ببینم یا هرچی. ولی بعدش میدونم کسی نیست که مال خودم باشه. که بتونم بدون ناراحتی از اینکه یک وقتی در اوقات شخصی شخصش نریده باشم زنگ بزنم که مثلن یک ساعت حتی با هم دیگه راه بریم. یه جور ارتباط انسانی بدون شرط که فکر نکنی تو همیشه گدای رابطه هستی و طرف مقابل انگاری که داره بهت تیپ میده. الان مثلا دارم این آدمها رو ولی چه فایده با 1000 و اندی کیلومتر فاصله. یکی جنوب شرق ایران و اون یکی به کل تو یک قاره ی دیگه..

بغل خونم افتاده پایین. شرایط سخت نیست، خودم تنبل شدم. در اومدن از این وضعیت سخته. روابط فیس بوکی گوگولی همراه با فتو آلبوم های قشنگ میرینه تو اعصابم. به تقی فین فینم راه میفته. میخوام وقتی از منطق در میرم یکی بیاد و بغلم کنه و نازم کنه و بگه همه چی خوب میشه، طرف من رو بگیره نه طرف لوژیک رو.

کلن غر زیاد دارم. آدم ها کسانی رو که غر زیاد دارند نمیخوان. میفهمم که چقدر برای معاشرت خسته کننده شدم.

143

تا به حال شده از فهمیدن اینکه نسخه ی مدرن شده ی پدر و مادرتان هستید، وحشتتان بگیرد؟

142

بعد مدتها بارون اومد. نشسته بودیم تو خونه ی کذایی شما. من و س به سرمان زد یک بارکی دکوراسیون عوض کنیم. میز و صندلی چهارنفره رو بردیم توی اتاق س پشت در تراس. فکر کردیم و نقشه کشیدیم برای گذاشتن تخت توی تراس و گلدونهایی که دور تا دورش قرار بود باشند. میز کار رو اوردیم تو پذیرایی، دست من یک کمی کبود شد. من به کون گشادت خندیدم که نشسته بودی پشت بوم و نقاشی میکردی و هر از چندی یه تیکه های مثل این مهندس ناظرها مینداختی، انگاری که عمله هات باشیم. خسته شدیم ولی راضی بودیم از نتیجه. ساعت 12 شد. تصمیم گرفتیم جوینت بزنیم. اومدی علف رو رول کردی. دیدیم داره بارون میاد. صندلی گذاشتیم تو بالکن و لم دادیم سه تایی و خندیدم هی. اولش دوتایی بودیم. س داشت کار میکرد. ساکت خیره شده بودیم به بارون. کاپشن تو رو تنم کرده بودم و فرو رفته بودم توش. سکوت بود از اون هایی که بهش میگن comfortable silence. یاد اون وقتی افتادم که برام پالپ فیکشن کوت کردی با این مضمون حدودی که "وقتی یکی اسپشال رو پیدا میکنی میتونی خفه شی بشینی کنارش و از سکوت لذت ببری". هوا خوبه به شدت. چه قدر خنده دار یکهو همه چیز هیچ فرقی نمیکنه دیگه. بهت گفتم حسهام رو. و ازت خواستم اگه حسی هست در تو حتی یک اپسیلون هم بهم بگی. گفتی نمیخوام باهات باشم. فکر کردم که اوکی. نمیشه آدم ها را مجبور کرد ولی جواب سوال من هم نبود. من میخواستم که با تو باشم ولی خواستن من فقط یک خواستن بی خطر بود. تو نطفه خفه شده بود. مثل بچه ای که قبل از دنیا آمدن کشته باشمش. به س خندیدیم که چس دود میکرد. به شما خندیدم که گیر داده بودین به جهت حرکت ابرها و بارون. کلن خندیدم به ذهن منحرف و در عین حال احمق شما دو تا. یک جورایی احساس مامان بودن در من میزنه بالا وقتی با شماهام. احتمالن به زودی در من کشته میشی. توجه های عجیب غریب میکنی بهم بعد از اعترافاتم. گفتی به من که اصلن بهت نمیخوره که سانتیمانتال باشی ولی هستی انگار. میخواستم بگم زکی! خبر نداری که دخترها هر کاریشون کنی پارت سانتیمانتال دارند در وجودشون. فقط گاهی وقتها ریالیستند، گاهی وقتها خیلی رومانتیسیست! من احتمالن از اون دسته اولم. سخت نکن برام فراموش کردن رو. نمیدونی همین کمپلیمانهای احمقانه هم که میدی چقدر تاثیر دارند.

141

باهم میگیم می خندیم. دوستیم. دوست دارم که دوستیم. دوست دارم رابطه مان را با اینکه ماهیتش معلوم نیست. نمیدانم باید توی بغلت لم بدم که برایم کتاب بخوانی یا بنشینم کنار میز آشپزخانه و سیگار دود کنم در حالی که تو اونور به لپتاپت ور میری. نمی شود که با هم بود. من معلوم نیست چی کار میکنم با آدمم و تو معلوم نیست چه میکنی با آدم هایت. نمیدونم از دید تو چه طور به نظر میرسم. یخ و بی حس؟ فکر میکنی از بالا نگاهت میکنم؟ یا برعکس؟ اصلن دوست داشتن کلمه ایست که برای من مفهوم ندارد. یعنی یک حس است که فقط تعریفش را شنیدم. شاید خودم هم تجربه اش کرده ام ولی نشده که با دانسته هام ازش تطبیقش دهم. شاید تو رو دوست دارم، شاید فقط ازت خوشم می آید شاید هم یک کراش هستی. اصلن مهم نیست. مهم این است که حس می کنم میخوام بهت بچسبم. بغلت کنم اصلن. سرت را بگذارم روی پایم و دست بکشم لای موهات. اصلن میخوام بنشینی که مثل همان یک بار قبل سایه چشم برایت بکشم و تو هم هر هر بخندی و بگی ریمل هم برایت بزنم. میدانم که مست من خنده دار است و سمج. که اصلن برایم مهم نیست کجام و چه کار میکنم. میدانم آمدم دست انداختم دور گردنت از پشت و لبهام اومد روی گردنت. تو ولی مست نبودی، کار داشتی و پشت بوم نشسته بودی. بالای گوشت را بوسیدم. روی شقیقه ات را هم. همه ی این ها را فردایش یادم می آمد، یک مشت تصاویر درهم برهم. لبت را هم بوسیده بودم؟ اس ام اس زدم پرسیدم که ماچت کردم؟ گفتی آره هم رو بوسیدیم. بوسیدن خیلی رمانتیک تره. نیست؟ یک جوری شدم. رابطه ی ما هر چیزی توش داره جز رومنس. میک آوت داره نه بوسیدن. سکس داره نه میکینگ لاو. و من چقدر بعضی وقتها دلم غنج میرود برای دعواهای احمقانه ای که لاورها باهم میکنند و من و تو نمیکنیم چون حق نداریم ناراحت شویم. چون قرار گذاشتیم که به هم ربطی نداشته باشیم. شبیه لاو استوری های هالیوودی است داستان ما یک کمی. من صبر میکنم که هم خونه ایت برود از خانه بیرون و بیام که برنامه کنیم برای پریدن توی تخت تو، فقط چون هم خانه ایت از من خوشش می آید و بعد ممکن است مشکل پیدا کنید. اصلن چپ اندر قیچیه قضیه. از تغییر می ترسم. بگم که حس دارم؟ من یخم؟ من گرمم. دست که زدم پشت گردنت لرزیدی و گفتی یک خرده شیرینی جات بخورم. میگی دختر همیشه یخی. من داغم ولی. تا به حال دست نذاشتی روی قلبم که. فقط دستهام یخ بودند و خوردند بهت. ور میری به موهای پشت گردنم. هم خانه ایت نیست. کاش همیشه نبود. کاش از من خوشش نمی آمد. آدم من زنگ می زند. کاش آدم ها دلشون کوچیک بود و قدر یک نفر جا داشت همه ش. کاش میدونستم چه حسی داری. کاش میگفتی. کاشکی انقدر خنگ نبودم در فهم احساس آدم ها نسبت به خودم. کاش انقدر زور نمیزدی برای اینکه ثابت کنی فقط من یکی نیستم. خودم میدونم.

140

گشتی زدم لای پستهای قبلیم. برای یک جور مقایسه پیش خودم. چند تا پست بود که به هر دلیلی بیشتر دوستشان داشتم. نه که لزوما خوب باشند:

+ + +

139

آدم ها مقدس نیستند. آدمند با اشتباهات. آدمند با خودخواهیشان. آدمند و فرار می کنند. در می روند. بعضی وقتها میمانند. بعضی وقتها از وابستگی می ترسند. بعضی وقتها وابسته می شوند.

همه مان شده وقتی که تو بغل یکی هستیم به یکی دیگر فکر کنیم و بعد فکرهایمان بشوند عمل. به خودمان هم حق بدهیم حتی بعدش. مورالز و اتیکس و اینها گاهی وقتها در کت بشریت نمیرود. در لحظه باید تصمیم گرفت و عمل کرد. بعدش میشود فکر کرد و عذاب وجدان گرفت. اصلن وجدان فقط مال بعد است. موقعی که داری "کار بد" میکنی گاهی وقتها انقدر لذت دارد که اصلن میگویی ... خوار همه چیز! و بعد همه ی فکرهای ناخوشایند را پرت میکنی یک گوشه ی تاریک مغزت تا بعد وجدانت از آن گوشه کنارها بکشدش بیرون و شروع کند مثل پتک بکوبدش توی سرت. بعضی وقتها هست که این وجدان کار نمیکند. نه این که سوسیوپت باشید، یک آدم معمولی که وجدانش کار نمیکند. مورالز و اتیکس میگن که اشتباهه قضیه ولی اون گات فیلینگ میگه که نه. کلنجارها اینجا شروع میشود. اینجاست که نباید فکر کرد. فقط باید به غرایز اعتماد کرد و ادامه داد.

138

می ایستم جلوی آینه قدی. نگاه می کنم از بالا تا پایین را. موهای ریخته رو شانه ام. زاویه ی عجیب استخوان های کتفم. سینه هایی که حس می کنم زیادی از هم فاصله دارند و آنقدری که می خواهم سفت نیستند. دنده های عجیبم که بر خلاف 4 کیلو وزن اضافه همچنان بیرون زده اند. لاو هندلهای اغراق آمیز و ترک های رویشان و ران های چاق...

نمیدانم آدم های دیگر هم همین تصویر را از من دارند یا خودم بدترین منتقد خودم هستم؟ دنبال ایده آلهای پورن استاری نیستم ولی خجالت می کشم از اینکه بعد از ســکس برهنه بخوابم و سریع دنبال نزدیکترین پناهگاه که احتمالا یک بلوز است، برای در رفتن از این احساس ضعف می گردم. طول می کشد این خجالت بریزد. طول می کشد تا به این فکر نکنم که طرف مقابل تمام مدتی که من لخت در کنارش هستم در حال نقد کردن بدن من نیست. طول می کشد که گاردم پایین بیاید. متاسفم که بعضی ها شعورشان نمیرسد که آدم هستی با بعضی نقطه ضعفها و هر کاری می کنند بدون یک لحظه فکر کردن به اینکه آن طرف چه حالی ممکن است پیدا کند. و این کار را وقتی می کنند که گاردت را گذاشتی کنار. اصلا منحل شده به کل. اعتماد کردی. ضربه را می زنند و تو مجبور می شوی از اول شروع کنی بسازی. این دفعه بلندتر از قبل.

137

خوب است بعضی وقتها آدم انقدر پررو باشد که به طرفش مستقیم بگوید "وانا فاک؟" و آن طرف هم انقدر باجنبه باشد که تو را عاشق دلخسته ی خود فرض نکند. آن وقت هست که خیلی خوش میگذرد... بله.

136

چقدر احمقانه است یک چیز را که خیلی میخواهی بعد که به دستش می آوری فکر می کنی که چی...؟ خوشحالی قضیه به 7 ساعت هم نکشید. نه که تو خرابش کرده باشی. ولی فکر نکردم بهت تا وقتی که زنگ زدی. الان هم عذاب وجدان گرفتم. داری به خاطر فکر هایم من را محاکمه میکنی. نه به خاطر کارهام. فکرها راستش دست خودم نیست. می آیند و می روند. اما دست خودم هست که چه کار کنم. حتی مهلت نمیدی بهم که کاری را که تو می خواهی انجام بدم.

عذاب وجدان دارم هنوز.

135

راستش به دلم افتاده بود که قرار بود این آخر هفته بیایی. نه که به این چیزها اعتقاد داشته باشم، ولی وقتی پ زنگ زد بهم که بیایم کافه که ببیندتم و من هم گفتم که حال ندارم و اصرار کرد اولین سر نخ بود. اولش ناراحت شدم. که چرا خودت تماس نگرفتی باهام، که چرا کلن زنگ نزدی. انتظار بی جایی هستها، وقتی که دو نفر قرار است دوست معمولی باشند مثلن. چرا باید به یکی که اسپشال نیست با تلفن کارتی و از سربازخونه زنگ بزنی. ولی ما که هیچ وقت دوست معمولی نبودیم و نمیشیم، فقط تظاهر میکنیم که هیچ چیزی هیچ جا نیست. البته این را تکذیب نمیکنم که کم کم اون "چیز"ه انقدر کم میشود که قابل مهار هست. که من سعی کردم این طور بشود. نمیدانم چه انتظاری از من داشتی. که تا گفتی برگرد بگویم باشه؟ نمیدانم چرا آدم ها نمی فهمند که بعضی کارها برای بعضی وقت ها واقعن دیره. قضیه مثل سرطانه از یک حد که بگذرد میدانی که طرف رفتنیست. یک ماه و سه روز گذشته از اون دو روز مرخصی کذایی. که چقدر هم خوش گذشت و از طرفی قاطی بود با مزه ی تلخ اینکه تو یک نفر دیگر را داری. و من این را هم نمی فهمیدم که چرا وقتت رو با من میگذرانی وقتی که به خاطر اون یک نفر دیگر رفتی. شاید به خاطر اینکه من احمق بودم و باهات میخوابیدم ولی اون نه. نمیدونم، من که در جریان نیستم و دوست ندارم برای خودم داستان بسازم و شما بشوید مصداق یک عشق اساطیری جلوی چشمهام. سعی کردم فکر نکنم، سخت بود اول. از چمران رد میشدم یاد دو راهی عسگرآباد میفتادم و خنده ام میگرفت، بعد یاد خونه ی آ میفتم و اون شب که نیمدی و من فکر میکردم حالت بده و ... حس های بد باهم میریخت روی سرم. توی همه چیز دنبال نشونه ای از ب می گشتم. ولی کم کم مهار شد. کنترل آمد دست خودم که با کی چه کاری کنم و با کی نه. و دیگر به خاطر ب تصمیم نمیگرفتم و نمیگیرم. آدم خودمم. عاشقت نبودم، نه از آنهایی که آدم تو داستانها میبیند که شاهزاده هه کلی سختی را برای نجات پرنسس تحمل می کند و بعد هم به خوبی و خوشی تا ابد زندگی میکنند. من فقط دوستت داشتم مدل خودم. نمیخواستم برات بپرم جلوی ماشین که جونت رو نجات بدم ولی عزیز هم بودی. دوست نداشتم راحت تعویض بشم ولی شدم و حتی اگر هنوز اون حس های عجیب غریب پروانه های توی شکم رو اطراف تو داشته باشم، دیگر به تو فکر نمیکنم. فکر می کنم به خودم، و به چیزی که میخوام. از کاری که کردی خیلی بدم آمد. چقدر رقت انگیز و ترحم برانگیز. کاش میگذاشتی بروم و برگردم. میدانم که بر می گشتم. ولی الان که نگذاشتی آدم خودم باشم به هیچ وجه. بدم آمد که به تصمیمم احترام نذاشتی. بدم آمد که من را مقصر میدنی وقتی که قدم اول اشتباه را خودت برداشتی. بدم می آد که به من حق نمیدهی که بخوام با کس دیگری باشم نه تو.

133

پنیک کرده ام به قول ب. فکر میکنم به دیشب. به حرف هایی که زدم و شنیدم. ب به من گفت که سهل الوصول نباشم. فکر کردم که در همه ی روابطم من slave بوده ام و بقیه master. من دوست خوبی نیستم ولی دوست بدی هم نیستم. من قضاوت نمی کنم یا اگر می کنم به زبون نمیارم. تو ذوق بقیه نمیزنم راجع به آدمهایشان. با آدم هایی که نمی خواهم معاشرت می کنم برای این که نمیخواهم دیگران زهر مارشان شود. سعی می کنم دیگران نفهمند که خسته می شوم از دیدن بعضی ها. خودم را کنار نمی کشم. گاهی فکر میکنم که این آدم ها برایشان مشتبه شده که عاشق چشم و ابروشان هستم یا چی...؟ نه نیستم. مدتی ست برای حفظ دوستی ها تلاش می کنم. نمی ذارم خیلی از بندها، تارها شاید پاره شوند و بقیه قدر نمی دانند. البته چرا باید بدانند؟ چرا من باید the insecure one در رابطه ها باشم؟ آدم ها می روند و می آیند. چه اهمیتی دارد که بروند و دیگر نیایند؟

غمگین بشوم کمی شاید. بعضی هاشان مهم اند برایم. ولی یک طرفه بودن چیز خوبی نیست. یک طرفه بودن هر رابطه ای. چرا من باید برای دیدن تو بیایم و نه تو برای من؟

رابطه ها عادلانه نیستند. آدم هایی که می خواهی شان همیشه تو را نمی خواهند.

به قول نوشای سال بلوا چه اهمیتی دارد؟

132

مینشینی پشت میزهای کافه، میخوابی روی تخت، پیاده رو ها رو گز میکنی، سوار تاکسی هستی... فرقی ندارد. فکر میکنی به آدم ها. یا به یک آدم در واقع. و چقدر پیش خودت حقیر میشوی. به این فکر میکنی که داری آدم دیگری را ولی او را میخواهی. فکر میکنی که آیا میداند که من وجود دارم؟ معلوم است که میداند. آیا میداند که من به او فکر میکنم؟ باز هم معلوم است که میداند. و اینکه آیا برایش مهم است که من به او فکر میکنم..؟ و سر جواب این هست که به خودت دروغ میگویی و میدانی که دروغ میگویی. و چقدر این دروغ خردت میکند و هم زمان می بردت بالا تا اوج خیال. به هَپیلی اِوِر اَفتِر و کانسپت نسبی قضیه در این دنیای روابط یک شبه فکر میکنی، چقدر در ذهن خودت با او به آدمت خیانت میکنی و چه لذتی دارد... و میدانی که واقعیت نمی شوند.

متاسفانه هر چقدر هم دروغگوی ماهری باشی خودت راست قضیه را میدانی.

131

کولر بوی عید میده...

130

TAKEN

128

آدم های خوبی که به نارسیسیسم مبتلا میشوند.

127

این آهنگ مزخرف آگیلرا با اینکه آخرین بار احتمالن یه تعداد سال پیش که از دستم در رفته شنیدمش، از مخم بیرون نمیره.

You are beautiful no matter what they say!!!

ببخشید ولی what a load of crap!

126

خیلی وقت ها چیزهایی رو مینویسی برای اینکه یک نفری بخونه و یکی دیگه به جاش میخونه و به خودش هم میگیره. و بعد اتفاق های اینطوری باعث میشن همیشه خودت رو سانسور کنی به خاطر اینکه نمیخوای wrong impression در کسی ایجاد کنی. ولی چه قدر آسونه نوشتن درباره ی آدم هایی که از وجود یک همچنین جایی خبر ندارند.

یکیشون رو همین چند شب پیش دیدم. خیلی آدم نایسی بود. و چقدر دلم میخواست فکر کنم به خاطر من اینقدر considerate برخورد میکنه. وقتی فهمیدم کلن آدم خوبیه نمی دونستم ناراحت باشم یا خوشحال.

125

تا به حال شده از این شبکه ی عنکبوتی انتلکتوال ها تهوعتون بگیره؟

label: rhetorical question

124

It's a man's man's man's world...

123

Just a few clicks and eliminated...

121

Remember those white fluffy things that fell down from the sky? I miss it. 

I haven't made a snow angel this year... closing your eyes and falling backwards carelessly on the soft material knowing that any moment the pleasant cold will envelope you. You'll shiver at first but when you get used to the cold you'll start savoring it. and just remembering that makes you miss it!

Kinda bumped that I saw the first snow of the year in the fall and then nothing after that. Crappy winter!

120

Why does it have to be so complicated?

Why can't we all just be friends...!

ps: sometimes there are things that you don't even like to admit to yourself.

118

ای آدم ها که رو اعصاب من راه می روید ... !

تغییر مسیر بدین.

116

خدایا! به این مادر گرامی در زندگی خیر برسان!! این باکس ست استریوی بیتلز رو آخر سر برای ما سوغاتی اورد!!! و تا همین یک ساعت پیش فرصت نشده بود که بازش کنم بشینم درست گوش بدم و let me tell you they sound so fan-fuckin'-tastic! الان در یک سرزمینی شبیه بهشت سیر میکنم من. فکر نمیکردم این ریکوردهایی که این همه خودم رو باهاشون خفه کرده بودم انقدر fresh به نظر بیان. در کل که زندگی خوبه فکر کنم. گندهایی که به اعصابم میخورن اینطوری جبران شد! :دی

115

ساعت رو نگاه میکنم، ۴.۲۵. عزا میگیرم چطوری صبح ساعت ۹ پا شم برم کمک پدر محترم برای اثاث کشی و بعد یادم میفته که ساعت ها باید یک ساعت عقب کشیده می شدند. مدت ها بود انقدر برای یک ساعت خواب بیشتر ذوق نکرده بودم!

پ.ن: این کامنت ها رو هم بالاخره درست کردم!

114

من قصد دارم یک وصیت نامه ای بنویسم که مضمونش بذل و بخشش به دوستان و اطرافیان نیست! :دی بلکه دوستان باید این کارها رو برای من انجام بدن که تو اون دنیا عقده ای نشم. (and let's just assume there's an after-life! for sake of making things easier)

فعلن همین ها رو دارم! بعدن بهش اضافه میشه.

1- باید یکی برای من از ابی رود رد شه و دقیقا وسط کراسینگ از خودش عکس بگیره. (اهم! همونی که میدونی کی هستی)

2- بعد از مرگ جسد من دزدیده شود و به طور غیر قانونی سوزانده شود و خاکسترم به نیویورک برده شده و روی پل بروکلین به باد سپرده شود!

3- یکی به جای من قبل این که دو تا بیتل باقی مونده بمیرن بره کنسرت یکی شون رو ببینه. (I'm not picky but you'd want to see McCartney, trust me.)

پ.ن: معذرت میخوام واقعن من! اینها یک جور هذیان گویی های شبانه ی یکیه که توهم بیماری و مرگ داره و از استرس خوابش نمی بره. و من واقعن میخوام حالم خوب باشه. این فقط به خاطر این بود که کاری برای انجام دادن داشته باشم. ولی بی شوخی تا به حال حس کردید که قراره بمیرید؟ وقتی که همه چیز داره به طور نسبی خوب پیش میره؟ و بعد بشینید حسرت بخورید که چقدر آرزو دارید که هنوز بهش نرسیدید. بیشتر آدم ها تو زندگی به خیلی از آرزو هاشون نمیرسند. ولی باز هم I'd like to have the option.

پ.ن 2: احساس میکنم دنیای آدم های اطرافم یه دنیای فیس بوکی شده. آدم ها به طرز عجیبی همه fake و خوشحال و روشنفکرنما اند یا لا اقل همین قسمت هاش با بقیه شیر میشه. نمیشه آدم ها رو با کلمات توضیح داد فقط میتونم بگم که همه "یه جورین". احتمالن بقیه هم راجع به من همین فکر رو میکنند. ما همه میتونیم opinion داشته باشیم. نه؟ فقط به طرز عجیبی احساس freak بودن بین یک عالمه آدم با کلاس!!! رو دارم. حس میکنم دارم زودتر از آدم های هم سنم بزرگ میشم. با اینکه رفتارم به طرز احمقانه ای بچه گونه ست ولی دغدغه های آدم بزرگ ها رو دارم. بس که از یک طرف باید سعی کنم مادر محترم اون ور دنیا دچار بریک داون عصبی نشه و پدر محترم هم که هر روز دارم میبینم و ... . واقعن هنوز میشه انقدری از زندگی لذت برد که آدم تو این دنیای صورت کتابی می بینه؟ I doubt it. من نمیخوام بزرگ بشم. من نمیخوام مریض بشم. باید حداقل به یکی از آرزوهام برسم.

112

... underneath their jackets she saw wings

+

111

به شدت منتظر اینم. نمیدونم چرا به نظرم امیل هرش زاده شده که نقش یه دراگی رو بازی کنه! :دی

110

شاخ کنکور هم بالاخره شکست!

109

تفریح جدیدم این شده که میرم متن های فارسی رو تو Google Translate کپی می کنم و بعد میشینم ترجمه ش رو به انگلیش میخونم و می خندم. در این حد بیکارم!

108

It’s really sad how someone’s whole belief system can be shaken up by only one encounter.

For some time (years actually!) I believed that I was a democrat person, that I gave the same opportunities to everyone without any prejudgments. And I emphasize on “believe” because it really had turned into a belief. It was kind of how I defined myself. Then something happens to me and I fail to be someone I thought I was this whole time. As simple as that.

It’s funny how everyone thinks they’re this liberal open minded individual who can put in with every situation imaginable when they’ve not even been in “every situation imaginable!” yet. All I’m saying is that let’s just accept that we’re not above the human kind and we have flaws. It is better than having a holier than thou preconception of ourselves and it could get really miserable when forced to face the reality.

105

“Never allow someone to be your priority while allowing yourself to be their option"

You may have experienced that feeling of inadequacy, the feeling that no matter what you do and how hard you try, you're still not good enough. That you're stuck at the bottom of the food chain! That you get picked only as a last choice.

And how you long for someone to appreciate you, how you long for someone to look deeper, to try to get to know you before they decide you're a throw away. And when someone does, you get this amazing feeling that NO ONE can take away from you! Suddenly you want to tell all those people who made you feel inadequate to sod off! :D I think this feeling alone makes this crappy life worthwhile! :D

104

گاهی وقت ها مستقیم گفتن بعضی حرف ها شجاعتی میخواد که تو وجود من نیست! و احتمالا اگه این انرژی ای رو که الان صرف پرت کردن hintها به طرف تو میکنم صرف پیدا کردن جرئت برای زدن حرفم بهت میکردم وضعم بهتر می بود... شاید هم نه.

But please get the hints? ok?

103

و من همچنان خوشحالم... :دی

102

من به طرز عجیبی حالم خوبه! یعنی در این حد که اگه حال و حوصله نگاه های عجیب غریب مردم رو داشتم مثل این فیلم های موزیکال بی دلیل وسط خیابون میزدم زیر چه چه و دور یه میله ای، درختی چیزی میچرخیدم! (شرمنده، استعداد رقص ندارم من!!! انتظار صحنه ی رقص Cyd Charisse و Fred Astaire تو Band Wagon از من نداشته باشید!) اگه مورد منکراتی نبود احتمالا یه چند تا آدم رندوم هم اون وسطا بغل میکردم!!!

101

par⋅a⋅noi⋅a    /ˌpærəˈnɔɪə/

1. Psychiatry. a mental disorder characterized by systematized delusions and the projection of personal conflicts, which are ascribed to the supposed hostility of others, sometimes progressing to disturbances of consciousness and aggressive acts believed to be performed in self-defense or as a mission.

2. baseless or excessive suspicion of the motives of others.

99

خر فرض کردن آدم ها اصلن کار خوبی نیست.

با شما هستم آقا/خانم فیلم نامه نویس!

پ.ن: 25 دسامبر هفته ی دیگه ست. خواستم یادآوری کنم که It's a wonderful life فراموش نشه :دی و اگه مثل من آدم بیکاری هستین یه James Stewart movie marathon انتخاب بدی نیست :دی

97

چیز شعر که میدونید چیه؟ :دی چیزایی که ما اینجا مینویسیم.

قهوه تلخ نمیخورم. سیگار نمیکشم. سیاست دنبال نمیکنم. شهروند نمیخونم. با سارتر میونه م خوب نیست. به فرانسه علاقه ندارم. تئاتر نمیرم. کارگردان مورد علاقه م آنتونیونی نیست...

در کل این که خودم رو جدی نمیگیرم پس شما هم نگیرید!

96

مسلمن شده که با یه آهنگ هم ذات پنداری کنید... منم دو هفته ای میشه که به نتیجه رسیدم این آهنگ شرح حال منه:

Pictures of Lily (by The Who)

I used to wake up in the morning
I used to feel so bad
I got so sick of having sleepless nights
I went and told my dad

He said, "Son now here's some little something"
And stuck them on my wall
And now my nights ain't quite so lonely
In fact I, I don't feel bad at all

Pictures of Lily made my life so wonderful
Pictures of Lily helped me sleep at night
Pitcures of Lily solved my childhood problems
Pictures of Lily helped me feel alright

Pictures of Lily
Lily, oh Lily
Lily, oh Lily
Pictures of Lily

And then one day things weren't quite so fine
I fell in love with Lily
I asked my dad where Lily I could find
He said, "Son, now don't be silly"

"She's been dead since 1929"
Oh, how I cried that night
If only I'd been born in Lily's time
It would have been alright

Pictures of Lily made my life so wonderful
Pictures of Lily helped me sleep at night

For me and Lily are together in my dreams
And I ask you, "Hey mister, have you ever seen"
"Pictures of Lily?"

92

آدم ها از همه تان معذرت میخواهم. به خاطر حرف نزدن، به خاطر ساکت بودن، به خاطر گوشه گیر بودن، به خاطر قایم شدن لای جمعیت و منتظر این ماندن که یکی تان توجه کند به دختری که گوشه ای نشسته و فقط نگاه می کند. نمی دانم چرا منتظرم بیایید دنبال نگفته هایم. معذرت میخواهم که زندگی ام آنقدر کسل کننده و کند است که اگر بعد یک ماه هم از من بپرسید چه خبر هنوز هم جواب "سلامتی" را میشنوید. ببخشید که نمیتوانم بنشینم و برای شما از آخر هفته ی خوشی که داشتم حرف بزنم، از اینجا و آنجا رفتنم حرف بزنم، از مسافرت، از فلان پارتی، از فلان آدم، از فلان چیز. ببخشید آدم ها که من حرفهایم درباره ی آخرین فیلمی که دیدم یا آهنگی ست که به تازگی شنیدم. آنقدری دراما در زندگی ام دارم که برای شما ساعت ها صحبت کنم ولی نمیخواهم. آیا به شما ربط دارد؟ ندارد دیگر. ولی دلم میگیرد وقتی که من را دور میندازید. به همین راحتی. انگاری محکومم به حرف زدن یا رانده شدن از همه آدم ها. معذرت میخواهم برای نداشتن حرف های "مهم". معذرت میخواهم که از همه ی شما که باعث میشوید احساس "کمتر بودن" داشته باشم، انتظار معذرت خواهی دارم.

85

دلم برای چیز مزخرفی به اسم "کنکور" تنگ شده. شاید برای خودش نه ولی برای کلاسی به اسم "کلاس کنکور" چرا. برای پیانوی آقای همایونفر که من و زهرا روی این پیانو تن نینو روتا رو تو گور میلرزوندیم، برای کامپیوتر اکثراً خراب موسسه، برای خانم طاهری، برای بحثهای موسیقیایی! با آقای همایونفر، برای صبحونه های روزهای پنج شنبه که معمولا خامه شکلاتی و نون بربری فانتزی! بود. برای سحر، برای آدم های توی کلاس، برای آقای موسوی، برای کلاس های آقای اخباری، برای آشپزخونه ی زپرتی موسسه که "لیوان ها را بشورید!"ش رو یادم نمیره، برای ستاره، برای زود اومدن ها و یخ زدن پشت درهای بسته ی موسسه، برای آدم هایی که احتمالا نمیبینمشون دیگه...

کلا کجایی سیناترا که دلم تنگه!

82

"آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید... یک نفر در آب دارد میسپارد جان... یک نفر دارد که دست و پای دائم میزند روی این دریای تند و تیره و سنگین..."

80

دوست... دلم خواست کاغذ بردارم و مداد کنته و بکشمت همان طور که وقتی بچه بودیم چشم چشم دو ابرو می کشیدیم و چشمان تو و مو های تو و دماغ دهن یه گردو... زل بزنم به نقاشی ام و نگاه کنم و نگاه کنم آنقدری که چشمانت جان بگیرند و تو هم به من نگاه کنی و نه با چشمان سرد یا خالی، همان قدر جاندار که من از خودم گذاشتم در نقاشی ام و خلقت کردم... تویی که خیال من را گرفتی مدت هاست و نمیروی بیرون لعنتی. تویی که انگاری راکینگ چیر گذاشتی تو خیالم و خودت نشستی روش و زیر یه پتو تاب می خوری و میروی عقب و جلو و لبخند میزنی هی و من دلم می خواهد دست بکشم روی لبت. تو نقاشی هم لبخند میزنی بهم انگاری و من صبح و شبم شده خیره شدن به تو  و لبخندت... آخ که چقدر دلم میخواهد از پشت قاب بیرون بیایی و به من بگویی تو منو خلق کردی و من اومدم...

79

دلم آغوشی میخواهد برای گریستن...